Videos


Audio

PDF

Maria van Lakerlopen.

Gepubliceerd op: 14-11-2017 foto #51998 3 commentaren 0 stemmen

Categorie:- - Video - overig.    Stadsdeel:Tongelre    Jaar:2017 Groep:-    Bijdrager:Frans Gommers -c-

OMSCHRIJVING

In het "oude" Lakerlopen waren in de gevels beelden gemetseld. Aan de zijde van de Frans Halsstraat trof je St. Jozef aan, die ook na restauratie van de panden weer terug keerde, zie foto 29166. Met het pand waaraan ze was gevestigd verdween ook de H.Maria uit het zicht. Maar ze werd recent weer "ontdekt" en is inmiddels in een gevel op de hoek van de Kempensebaan en de Van Ostadestraat geplaatst. Waardoor Maria nog steeds geen direct zicht heeft op haar echtgenoot.... Daarvan zie je de beelden op de video. Aan de andere zijde van de van Ostadestraat was eerder al het z.g. DNA-project aangebracht.
.

DEEL DEZE FOTO    

SOORTGELIJKE FOTO'S



COMMENTAREN (3)

Add a comment

  • Onbedoeld geeft deze manier van verplaatsen van Maria uitdrukking aan een heel belangrijk dogma van de Rooms-Katholieke Kerk. Sint Joseph was wel wettig, maar niet biologisch de vader de Jesus, hun zoon, de Christus. Wat Joseph betreft, was het huwelijk nooit "geconsumeerd". Jesus was dan ook de Zoon van God in bovenzinnelijke betekenis en niet het gevolg van de geslachtelijke vereniging tussen Maria en Joseph. Voor de Joodse wet gold hij dan ook niet als de echtgenoot van Maria. In stalletjes-van-Bethlehem staat Joseph dan ook wat misplaatst achteraf en kijkt hij Maria nooit rechtstreeks aan. Soms staat hij zelfs buiten de stal: Fransiscus van Assisi, de eerste createur van een kerststal, een "presepio", koos opzettelijk voor die voorstelling en noemde Joseph daarom ook "voedstervader": een soort duur betalende commensaal in het Heilig Huisgezin die wel onderhoudsplichtig was maar geen ouderlijke rechten had. De meeste middeleeuwse Christus-legenden spinnen deze gedachte abundant uit. De voedstervader kwam in de middeleeuwse samenleving veel voor, omdat de levensverwachting van de man gering was. Overleefde de vrouw het kraambed -- wat ze vaak niet deed -- dan overtrof ze in die tijd gemiddeld de leeftijd van haar man. Want die kreeg in de middeleeuwen vaak bedrijfsongevallen op de werkvloer, waarop de weduwe wel gedwongen was onmiddellijk in de echt verbonden te raken met een mindere candidaat, mits deze zijn onderhoudsplichtigheid maar erkende en nakwam. Een kinderloze alleenstaande vrouw had nauwelijks enige rechtspositie in de middeleeuwse samenleving, niet in de stad en niet ten plattelande. De sullige tweede of derde echtgenoot wilde toch erkenning binnen het moraal-theologische heilsplan dat de Kerk voor God de Vader als blauwdruk ontworpen had en daartoe dienden dan de Christuslegenden over Sint Joseph als Voedstervader. Sedert die periode krijgt Joseph dan ook de Lelie der Kuisheid in de linkerhand geduwd en dat hebben de oudere E-I-B-bezoekers vroeger in hun parochiekerken vaak gezien. Ik keek er, als misdienaar in de Sint Theresiakerk, op uit. Het Sint Joseph-altaar stond links van het Art Nouveau-hoogaltaar, naast de niet zo heel diepe vensterloze apsis, in de zijbeuk. Dat van Maria rechts, en daar brandden ook altijd kaarsen. Maar de vergulde linkerarm van Sint Joseph, met wijde tabbaard, stak ondernemend vooruit, in de gestrekte linkerhand, die Lelie der Kuisheid, geklemd tussen wijs- en middenvinger, want Joseph balde natuurlijk niet de vuist om het rank uitgevoerde bloemgevaarte overeind te houden. Vanuit het suppedaneum gezien -- dus het verhoog waarop de altaartrappen begonnen waarvan de onderste trede knielend tijdens de voetgebeden werden gebruikt om de introïtus-woorden te zeggen ( "Introïbo ad Altare Deï, Ad Deum qui laetificat Juventutem meam...." etc) was de plaats waarop de misdienaar links de woorden opzegde in antwoord op de priester, en vandaaruit zag je de parmantig vooruitgestoken Lelie wél, maar niet de gestalte van de Voedstervader die in de vroegmis in een mystieke schemering bleef verwijlen. Dat was een prachtig beeld, dat bij de ontvankelijke jongeling in zijn frisgestreken superplietje meer vragen opriep dan Kiske de Kuster wenste te beantwoorden. "Gij moet nie zù moeiwelijk doen, gij!" ) bracht deze custos moeizaam uit, terwijl de petroleumkachel in de sacristie reutelend aangloeide. Pastoor de Beer zorgde wel dat hij meteen achterom naar de pastorie was verdwenen voordat Kiske de kwestie aan hem kon endosseren.

    Gerard Strijards 17:46, 14-11-2017

  • Het verhaal van de Heilige Familie, Jezus, Maria en Jozef, brengt mij een ander, mogelijk apocrief, verhaal in herinnering dat ik eens ergens heb gehoord.
    Bij toeval kwamen Jezus, Maria en Jozef elkaar weer eens tegen in die uitgestrekte hemel waar ieder druk was met zijn of haar eigen bezigheden. Ze haalden herinneringen op waarop Jezus voorstelde om op excursie te gaan naar de aarde. Hijzelf wilde graag naar Bethlehem, om de kijken of het stalletje waar hij ter wereld kwam misschien nog bestond. Jozef werd enthousiast en zei dat ze dan meteen door konden gaan naar Nazareth: wie weet was zijn timmerfabriekje er ook nog. Daarop zei Maria: "Dan wil ik naar Lourdes. Ik heb daar al veel over gehoord maar ik ben er nog nooit geweest."
    Beste Moderator, misschien ga ik te ver, maar ik moest er wel erg om lachen. Het is aan u of u deze bijdrage plaatst.

    Frank Zuylen 12:58, 15-11-2017

  • En gelukkig heeft Frans dat gedaan, beste Frank. Het fijne van deze site is, dat gepaste humor nog steeds welkom is. Ook ik heb vreselijk moeten lachen om dit mopje. Dank voor het insturen.

    John Muller 13:33, 18-11-2017




© Copyright 2013 EINDHOVEN-IN-BEELD.nl Alle rechten voorbehouden.