Videos


Audio

PDF

Schoollied van het St. Joriscollege en het St. Catharinalyceum.

Gepubliceerd op: 06-08-2016 foto #48538 3 commentaren 0 stemmen

Categorie:School - Voortgezet O. - St. Joriscollege. - School - Voortgezet O. - St. Catharina-/v.Maerlantlyceum. - - - Video - overig.    Stadsdeel:Eindhoven Algemeen    Jaar:0 Groep:x Video    Bijdrager:Frans Gommers -c-

OMSCHRIJVING

Van een oude lp. met de volgende nummers:
1 Schoollied van het St. Joriscollege en het St. Catharinalyceum (Jan Mul)
2 Gloria en Benedictus uit de Theresiënmesse (Joseph Haydn)
3 Te Deum (Domenico Cimarosa)
4 Magnificat (Joh. Christian Bach)

Uitgevoerd door het Schoolkoor van het St. Joriscollege en het St. Catharinalyceum met medewerking van de solisten Maria Ceuppens (sopraan), Annie Hermes (alt), Han le Fèvre (tenor) en Leo Ketelaars (bas-bariton) en het Brabants Orkest. Het geheel onder leiding van Frans van Amelsfoort.

Zie ook foto 31243.

>>> Video met geluid <<<
.

DEEL DEZE FOTO    

SOORTGELIJKE FOTO'S



COMMENTAREN (3)

Add a comment

  • Het is een schoollied vol strijd, dapperheidsbetuigingen en triomfantialistisch geloof in een dagende toekomst. De "jongstudenten" betuigen schallend dat ze Brabant, hun dierbare gewest, zullen verheffen na drie eeuwen vernedering, achterstelling en discriminatie door de Hollanders. En daarmee bedoelen ze dat de Staten van Holland na het twaalfjarig bestand (1609-1621) zich voornamen de katholieke Brabander eigenlijk uit de Nederlandse staten-bond te stoten, omdat hij zich bleef associëren met een landverraderlijk geloof: het katholicisme. Want alleen het Nederduyts gereformeerde geloof deed recht aan wat later wel het Nederlands "volkskarakter" genoemd zou worden. Daarom werd Brabant gezien als een wingewest, een kolonie, een militaire bufferzone. Het verdiende geen plaats in de Staten-Generaal.

    Dat is inderdaad na de vrede van Münster in 1648 wel de politiek geweest van sommige staatslieden en regenten in Amsterdam, Dordrecht en Den Haag (Rotterdam deed nog niet zo mee), maar de meeste hogere staatsbeambten en kooplieden moesten van die koers niet veel hebben. Ze vonden het onverstandig zo'n groot deel van de bevolking van de lage landen blijvend van zich te vervreemden; maar na 1830 (de Belgische Opstand) bleef die politiek toch de koers van Den Haag, eigenlijk tot 1945. Katholieken kwamen niet makkelijk in hoge colleges van staat of in het kabinet en zeker niet in de rechterlijke macht. De stichters van de handelsdagschool in 1917, die begon in het Sint Vincentiusgebouw aan de Ten Hagestraat bij de Paterskerk, waren dan ook vastbesloten die school uit te bouwen tot een echt lyceum met een gymnasium. Weer: tegen de wil van Den Haag in. Daar vond men dat niet nodig en zeker niet voor katholieke meisjes. Dat gaf de school ook wel iets defensiefs, iets weerbaars en tartends en dat hoor je in dit lied. Men voerde de katholieke dimensies van het onderwijs tot ongekende hoogten op. En men was er zeker van dat met "hulp van boven" die strijd gewonnen zou worden. Dat was de wat naïeve gedachte van een man als rector Knuvelder die lange tijd profielbepalend is geweest voor "Het Joris en Catrien". Het is alles heel anders gelopen. Maar toch hoor je met een zekere ontroering die blijde verwachting vocaal schallen via deze opname. De onderwijzende staf ging echt voor dat ideaal van levensbeschouwelijkheid. Maar de Beatles en, om bij het Joris te blijven, "The Phantoms" kwamen met een heel andere levensvisie die aan die soort strijdbaarheid drastisch een einde maakte in de zeventiger jaren van de vorige eeuw. Niet dat die visie won. Dat schijnt de mensheid niet gegeven te zijn: dat één ideologische zienswijze blijvend dominant is. Een schoollied kan dat niet verklanken.

    Gerard Strijards 04:20, 07-08-2016

  • "Op het wereldmonster, jeugdig van moed, houden wij tartend krachtig de voet". Het is de tweede volzin van dit schoollied voor de jongensafdeling, het Sint Joriscollege. Zo'n zin is symptomatisch voor de tijd waarin het lied gezongen moest worden. De rooms-katholiek was "werelddwars". Hij verwierp opsmuk, luxe, klatergoud en wilde verwijlen bij de mystieke altaargeheimnissen, dat was het ideaal. Hij verlangde tucht, discipline, soberheid en reinheid. De opvoeder moest hem daartoe conditioneren en ontvankelijk maken. Dat betekende: een celibataire status als geestelijke -- als dat voor je weggelegd was -- of een huisvader met een hok vol kinderen. Toch was dat niet onverenigbaar met streven naar maatschappelijke status, carrière, machtsconcentratie voor het katholieke "kamp" -- ook weer zo'n woord uit deze periode -- en politieke compromissen in de achterkamertjes.

    Wát was dan precies dat "wereldmonster" dat je de voet moest dwarszetten? Ik denk dat de geachte tekstschrijver van dit begeesterend lied het ook niet precies wist. Materialisme, denk ik, maar dan verworven op liberale grondslag, of nog erger, staatssocialisme met perspectieven op klassestrijd. Daar hadden de staatkundige boeken het over en dat was heel erg. De leerlingen zullen er niet lang bij stilgestaan hebben. Deze tweede volzin vereiste een zekere versnelling omdat er zoveel lettergrepen achter elkaar kwamen en nooit was zeker of het wereldmonster nu jeugdig van moed was of de leerlingenpopulatie zelf. Ik duchtte het eerste, maar de meer ontspannen meerderheid meende dat het over de leerlingen ging. En aangezien die in substantie meer aandacht had voor de steeds kortere meidenrokken die, hoezeer de conrector daartegen formeel bezwaar maakte, duidelijk in zwang kwamen, had die gelijk. Vooral als die op brommers rijden kon en dat kon ook steeds vaker door "thuis" bekostigd worden. Het wereldmonster voer er wel bij.

    Gerard Strijards 17:14, 07-08-2016

  • Maar wat daar ook van zij: het jeugdig élan spat nu nog de luidsprekers uit als je naar dit gecombineerde schoollied luistert. Je ziet ze ook voor je: de keurige, platgehakte, Catherinettes, zich zeer bewust van het feit dat ze tot een gepriviligieerde stand behoren die in belangrijke mate de nationale toekomst zou kunnen beheersen en vormen. Ze wiegen in hun klokrokken tot iets over de knie zelfbewust deze nieuwe tijd in, want ze gaan het heel anders doen dan hun ouders, al nemen ze wel dezelfde normen en waarden over en aan. Hun stoere tegenzangertjes van het Joris, die met baritonachtige uithalen het beeld van Sint Joris in hun vaan laten voorbijgalopperen, zullen die meisjes daarbij tot trouwe stut en steun zijn, want met één van die kereltjes zullen ze gaan vrijen en trouwen, dat is een ding wat zeker is. En samen zullen ze kroost voortbrengen dat ook weer dat schoollied ten beste zal geven, maar nu via verbeterde opname-apparatuur, want ze groeien op in de stad waar ze technische dingen beter maken dan elders. Daarom is het meer dan een symbolische vocale verdeling dat in het tweede en derde marscouplet van deze strijdzang de flageoletuithalen en de viriele basso-continuo ondersteuning van meisjes onderscheidenlijk jongens zich innig verstrengelen, zodat de melodie overheerst en de woorden onverstaanbaar worden zoals in de Missa Secunda Pontificalis van Perosi. Want het levensgevoel primeert. We bedoelen niets meer, maar gaan eensgezind van willen in elkaar op, hossend de blanke dageraad tegemoet. Dr. B.H. Bal, de rector van het Catrien, hoort het mild aan terwijl hij probeert niet al te doorgezakt op de eerste rij deze geluidsgolf te trotseren terwijl Dr. G. Knuvelder, de rector van het Joris, de kamgaren rug recht, en namens de katholieke staatkunde die hij voorstaat en als enige begrijpt, deze muzikale aubade streng tot zich doet komen, wetende dat deze hulde hem al lang had moeten geworden en dan wel via een professoraat in de letteren en de orde van de Nederlandsche Leeuw.

    Gerard Strijards 06:32, 08-08-2016




© Copyright 2013 EINDHOVEN-IN-BEELD.nl Alle rechten voorbehouden.