EINDHOVEN IN BEELD foto's & verleden

Ik heb begrepen dat tijdens de bezetting (1940-1944) ten minste links van het gebouw van het Sportfondsenbad (aan de Zuidzijde) een schuilkelder was gebouwd. Kan iemand dat bevestigen of vertellen of daar foto's van bestaan? Alvast bedankt!

Het sportfondsenbad werd onder ons ook wel het spatbordenfonds genoemd.

In de 5e klas mochten we hier elke dinsdagmorgen met de groene krakbus van De Kruijff naar toe om in het chloorwater te soppen. Schoolzwemmen noemden ze dat. En als de voortekenen niet bedriegen wordt dat binnenkort weer van regeringswege ingevoerd. Het mooiste eraan vond ik het flesje Chocomel van thuis dat ik na afloop in de klas bij mijn boterhammen mocht opdrinken. Geen obesitas destijds bij ons baby boomers.

Wij ook in de 5e klas op donderdagmorgen. Ik herinner me nog goed mijn eerste zwemles en daarmee mijn eerste badpak. Gemaakt van een oud lichblauw gebreid vest met aan de randjes bij de benen een gehaakt "muizentandje". Je kunt wel raden hoe dat ding eruit zag na één dompeling in dat water. Ik vergeet dan ook nooit mijn allereerste zwemles.
Nadat we in het ondiepe water even mochten wennen moesten we op die harde waterkantrand de schoolslag leren als droogoefening. Omdat mijn nieuwe wollen badpak zich had volgezogen met water hing inmiddels het kruis op mijn knieen en kon je bij het droogzwemmen met de beenoefening van links naar rechts door mijn badpak kijken. Ik had die badmuts wel helemaal over mijn hoofd willen trekken van schaamte. Heb een week later toch een "echt" badpak gekregen en toen ging het met grote sprongen vooruit en kon ik zo zwemmen.
Verder herinner ik mij dat er ook baden waren in de kelder en droom ik nog wel eens van het gangenstelsel van kleedruimtes naar de baden, wat ik een grote doolhof vond.

Dat klopt helemaal Marijke, ik heb er ook wel eens van gedroomd, van het schoolbad(zoals jij die kelder noemt), daarin werd je terug gezet, als het boven wat minder ging

Kort geleden hoorde ik dat er beneden meer baden waren. Ik wist van 1 schoolbad. Als je bij het 1.40m bad naar beneden ging, kwam je uit bij een schoolbad. Waar lag dan het andere bad?
Ik kom nu weer in het gebouw vanwege een cursus bij het CKE. Maar ik vind het moeilijk om me daar onder (eigenlijk gewoon begane grond) te oriënteren.

Op de begane grond had je alleen maar het schoolbad, dit bad is er later bij gebouwd. Verder had men wel twee waterkelders (een vuilwaterkelder en een schoonwaterkelder)ten behoeve van het open waterzuiveringsysteem.

Als je de grote ruimte van het zwembad binnen kwam, was meteen rechts een ruimte met het "piere" badje, en aan ander zijde rechts was een ruimte met een iets groter bad voor diegene die nog niet in het grote bad mochten.

Het sportfondsebad had maar drie baden. Boven het 25 meterbad (foto #4225) en het pierebad (foto #4246) en beneden het schoolbad.

In dat pierenbadje heb ik ook nog liggen dobberen achter zo'n glibberige houten plank. Een veel te wijd stuk touw om je middel met van die kurkhompen om de zoveel centimeters. Drijven, om van de koudwatervrees af te komen. Ik dreef altijd met mijn voeten op de bodem omdat me dat het veiligst leek. Tsja, ik ben nou eenmaal geen Ada den Haan.

Zou er nog iemand aan foto's kunnen komen van het interieur???? Ik zie in gedachten alleen nog maar het grote bad met de "hoge" en de "lage" kant zoals dat heette. En natuurlijk de enge droom van het gangenstelsel waar ik nooit uit kwam.

<<< Marijke, ik vind foto #4225 anders wel een hele mooie! (Peter) >>>

In de jaren vijftig hadden wij thuis een familie abonnement, vader-moeder-zeven kinderen en een dienstmeisje voor 80, - Gulden per jaar, wij zwommen soms wel twee keer per dag.

Ik heb hier mijn eerste zwemlessen gehad. Dat was in 1939. Je kreeg toen eerst lessen op het droge. Je moest met je buik op een lage, brede soort kruk liggen en de zwemslagen oefenen. Daarna mocht ik aan de hengel, maar nog wel stil liggend in het water. Daarna pas, nog steeds aan de hengel, mocht ik echt proberen te zwemmen. Er was ook nog ergens een mangel waar je je natte badpak een beetje kon droog mangelen. Ik weet dit nog heel goed want ik heb er met mijn vingers tussen gezeten. Ik brulde moord en brand en toen is er een badjuffrouw gekomen die mijn vingers onder stromend water masseerde. Toen brak de oorlog uit en werd alles anders. De lessen werden een poosje stop gezet en daarna hebben de Duitse soldaten het bad op gezette tijden ingepikt voor eigen gebruik. Ik mocht toen van mijn ouders er niet meer naar toe.

Ik heb in de 3e klas lagere school een wollen badpak moeten breien omdat ik in de 4e klas zwemles kreeg. Uit het gebreide badpak was ik inmiddels gegroeid. Ieder begrijpt hoe ik me voelde. Ook in de jaren vijftig kreeg ik opzelfde manier zwemles als hiervoor beschreven. Ik durfde niet rechtop te staan en lag meer op mijn knieen in het pierebadje. Totdat de badmeester mij zag zwemmen, wat ik ook niet durfde als hij keek (het badpak!). Mocht ik opeens naar 90 cm bad. Het jaar later kreeg ik gelukkig het oude badpak van mijn oudere zuster. Het gezamenlijk omkleden in die lange gangen beneden vond ik ook een ramp. In de huidige zwembaden is gelukkig veel veranderd.

Ergens tussen 1946 en 1952 heeft men hier getracht mij de zwemkunst bij te brengen. Zonder resultaat. Maar kennelijk heb ik er wel iets van opgestoken, want toen ik in 1953 bij Bergen aan Zee aan het strand was, lukte het ineens. Ik ben eind jaren vijftig zelfs een jaar lid van de reddingsbrigade geweest die ook in het Sportfondsenbad trainde. Overigens is volgens mijn kleinkinderen mijn beenslag nog steeds abominabel.

In l941 ben ik op de grond gedoken in het pierebadje. De badmeester heeft me deskundig op een brancard gerold, nadat iemand me uit het water had gehaald. Gevolg: ziekenhuis, half jaar gips, twee maanden leren halskraag. Door adequate behandeling geen restverschijnselen. Ik leef nog steeds. (bouwjaar l924)

Er vielen genoeg gewonden in het zwembad. Als ongeveer 8-jarige rende ik langs de lange zijde van het grote bad. In de bocht werd ik door de natte vloer onderuit gegooid en schraapte met mijn kin over de grond. Als gevolg bloedde ik als een rund. Een litteken op mijn kin getuigt nu, 39 jaar later nog van deze val.

Wij hadden thuis ook 'n gezinsabonnement en in onze vrije tijd gingen wij dagelijks naar het bad. Kostte 5 cent als ik me goed herinner. Ook Duitsers kwamen zwemmen. Die namen het stuur van hun fiets of ook wel het zadel mee naar binnen (ons kent ons rofl). Ik spreek nu dus over de jaren 40/45

Met de Bus naar het zwembad, pal achter de chauffeur bevond zich een bord met de (wat ik nu nog weet) tekst: Deze Bus is als 'n les-lokaal u dient zich ook zo te gedragen enz, enz, Wij gedroegen ons wel!?, Binnen in het zwembad was het altijd bibberen dank zij het koude water, de haken en van die grote zwarte zwembanden. Later het A Diploma rillend in ontvangst genomen.

Guus oud collega, hier hebben vele talenten gewerkt zoals wij weten, en ook heel wat gerenoveerd. In het eerste jaar van het schoolbad 55/56 heb ik klassikaal les gekregen. Er lagen 8 lijnen in de breedte van het bad, met 5 leren banden eraan. Op deze manier kregen 40 leerlingen tegelijk les. Voor deze tijd een grote vooruitgang. Ik heb daar later met veel plezier gewerkt.

In het riviertje "De Tongelreep" achter het RPC voetbalveld, heb ik op Woensdagmiddagen leren zwemmen. Vanaf mijn 6e jaar (1941) heb ik altijd met veel plezier in het Sportfondsenbad (Dommelbad) baantjes gezwommen en van de plank gezweefd. Pas op de huishoudschool haalde ik diploma's A en B, en bij de Watervrienden (ik had toen inmiddels twee dochters) C t/m F., maar in 1986 was het einde verhaal "Dommelbad". Jammer, maar helaas kwam er een einde aan 4x per week en op zatermorgen met de hele familie badderen. De Tongelreep werd daarna nog wel bezocht, maar niet zo enthousiast meer als in het Dommelbad.

Wij gingen vroeger in de sluis (boven dommel) zwemmen. Bij de bovenste sluis stond een sterke stroming waarop je mee kon drijven, daar heb ik zwemmen geleerd. Later in 1955 kregen wij schoolzwemmen in het sportfondsenbad, precies zoals Florence de Vos beschrijft. Ik voelde me behoorlijk lullig zeg maar, want ik wou laten zien dat ik het al kon, dus liet ik me uit de hengel glijden en zwom weg. Dat viel niet in goede aarde bij de leiding. Enkele jaren later kreeg ik verkering en een neef van mijn meisje was daar badmeester en die sprak me daar nog op aan. Die badmeester was Frans Hendriks, inmiddels overleden.

In de PSV-club leerde ik zwemmen, in mijn eigen zwembad had ik geen interesse.

In "mijn tijd" was het badmeester Ben van Es die er les gaf, hij woonde aan de Aalsterweg in een van de huizenen naast bakker Renders. Ook kreeg ik les op de zwemclub van de Daf personeelsvereniging, van Harrie van de Broek. Als ik aan hem denk zie ik nog een man in een donkerblauw Tweka-badpak, met van die schouderbandjes.

In de jaren 40 heb ik daar veel gezwommen en kwam er elke dag langs, daar ik op de toenmalige school zat van Mr.Jansen in de Jan Smitslaan en er niet zo ver vadaan woonde. Er waren uren voor de jongens, uren voor de meisjes, evenals op de IJzeren Man, het openluchtbad. Ook hadden we met een aantal jongens een clubje gevormd, O.D.Z. Onze Dappere Zwemmers! Na een jaar was dat clubje weer uit elkaar. Toch een leuke tijd gehad daar. Het was soms wel een doolhof met al die kleedhokjes en gangen. Kom nog wel eens in dat gebouw, maar dan om eens kunst te bekijken. Eigenlijk is het gebouw zelf niet zo veel veranderd, wel de indeling. Een mooi monument!

Ben van Es woonde toch in de Biesterweg op het hoekje ?

Ik heb in 1955-1956 in het sportfondsenbad gewerkt als badjuf om aan schoolkinderen zwemles te geven, het gebouw roept bij mij veel herinneringen op uit die tijd.

Wat ik me nog herinner van het Sportfondsenbad, was die gladde trap van Kleedkamer naar de douche en het zwembad. Een keer in mijn haast ben ik van halfweg terug gegleden naar beneden. Jong jonge dat deed pijn. Heb die dag niet gezwommen.

Leuk!! Dat ik via deze site, in contact ben gekomen met Hennie de Vries en nog regelmatig met hem mail.

Ook ik heb leren zwemmen in het Sportfondsenbad. Ik herinner me vooral die stok van de badmeester met die enorme haak, die ze onder je nek legden, om je te helpen zwemmen zonder band. Maar die haak joeg me zo'n angst aan, dat ik mijn angst om "los" te zwemmen overwon en hard wegzwom, weg van die haak! In mijn tijd gaf Ada Kok daar nog zwemles met haar enorme schouders. Later toen ik op het van Maerlant zat, gingen we op de fiets naar het Sportfondsenbad, om daar eenmaal per week te zwemmen. En alhoewel ik enorm veel van water en zwemmen houd, heb ik in die tijd erg veel smoesjes verzonnen, om maar toch niet mee te hoeven doen. Het lang onder die warme douches blijven staan was wel erg lekker.

Mijn moeder was een hele goede zwemster, dook van de hoge etc. We kwamen er dus veel in dat Sportfondsenbad. Zij overlegde met de badmeester en ik ging aan de haak of in die riem aan de hengel, die over een rail liep, als kind nog voor het schoolzwemmen. Toen ik dat een beetje machtig was zou hij mij eens even leren duiken. Hij zette me op de rand bij het diepe, tenen eromheen, hoofd tussen de armen en die schuin naar voren. Vervolgens gaf hij mij onverwacht een enorme duw tegen mijn achterste. Ik schrok, vergat de duikhouding en viel vervolgens plat op het water. Het heeft jaren geduurd voordat ik nog eens durfde duiken.

Als ik dit gebouw zie, dan ruik ik nog de chloor, die in dit zwembad altijd aanwezig was. Ik ging er geregeld zwemmen; het lag dicht bij huis (loopafstand) en het was ook goed voor de conditie. Ik heb daar geen zwemles gehad, maar ergnes anders (Breda).

Ben jij Hennie de Vries van de Slager op de Aalsterweg? Zo Ja ik Ben Gonnnie de Waal. Heb 32 jaar bij Jan Snel gewerkt, de kruidenier. Hij was een neef van mij.

Inderdaad Gonnie, ik ben Henny de Vries, er staat me wel iets van bij uit die tijd . Maar mail me eens, kunnen we misschien wat bijkletsen. (h.vries123@chello.nl)

Hennie de Vries, (en Mieke) jullie hebben het druk met bijkletsen over Stratum en e-mailen. Leuk toch. Joke Dekkers op den Buys.

Ja Peter v.Gansewinkel, wij noemden het onder elkaar het BADSPONSENFORT.

En wij noemden het altijd het spatbordenfonds, Whats in a name.... Wat een prachtig gebouw eigenlijk, dit is mij nooit zo opgevallen.

Ik was 8 of 9 jaren oud, en een leerling van de Nutschool in de Reigerlaan. Hoewel ik nog niet kon zwemmen zette ik mijn naam toch op een lijst van leerlingen die al konden zwemmen, en een diploma wilden behalen voor de 25-meter afstand in het 'Spatbordenfonds'. Ik hoopte dat ik intussen zou leren zwemmen want het evenement was nog verscheidene weken in de toekomst. (Ik geloof dat het 1938 of 1939 was...). Helaas lukte het me niet om de zwemkunst te bemachtigen. Tezelfdertijd durfde ik echter niet te bekennen dat ik nog steeds niet kon zwemmen, dus op de grote dag verscheen ik op het startblok toen mijn naam afgeroepen werd. Er waren honderden mensen aanwezig, inclusief mijn ouders. Ik dacht dat mijn hart uit mijn borstkas zou springen toen mijn naam afgeroepen werd, doch ik hoopte nog steeds dat een mirakel zou plaatsvinden, en ik ineens kon zwemmen... Toen het signaal gegeven werd doken de andere gegadigden er allemaal in. Ik kon echter niet duiken, dus sprong er maar in. Helaas was er geen mirakel, en ik begon te zinken als een baksteen; het leek alsof het water aan het stijgen was totdat ik alleen maar water zag. Net toen ik dacht dat ik er 'geweest' was voelde ik een hele sterke arm om me heen die me naar boven haalde. (Mag ik alsnog mijn redder heel heel hartelijk bedanken...!) Na het evenement kreeg iedereen die 25 meters gezwommen had een ijsje. De meneer die ze uitdeelde zei echter tegen me: "Jij hebt ook meegedaan", en gaf mij ook een ijsje. Tjonge, wat heb ik er toch van genoten. Nooit is een ijsje zo lekker geweest...!

Ja,er komen weer wat herinneringen boven nu. We zaten wel bij de zusters en kregen geen gymnastiek, maar ongeveer in de derde of vierde klas wel zwemmen in het Sportfondsenbad. We gingen er met een bus heen en om te leren zwemmen moesten we ergens naar beneden en toen mocht ik voor het eerste boven in het diepe van de kant af springen, en o, o, ik verzoop zowat. Ik heb waarschijnlijk veel water binnen gekregen en een badmeester met hengelstok haalde mij eruit en toen moest ik weer naar beneden. Jammer hè beetje trauma opgelopen en vanaf die tijd altijd neus goed dichtgeknepen als ik in het water sprong. Ik heb geen diploma gehaald, maar kan wel zwemmen intussen haha.

Ik zat op de 4e Philips lagere school aan de Jaguarstraat in Tivoli. Volgens mij ging ik vanaf de vierde klas iedere woensdagochtend naar het Sportfondsenbad. Wat ik me ervan herinner is dat het ontzettend naar chloor stonk en 's-winters ontzettend koud water had. Dat was iedere keer weer afzien. Wel mooi al mijn zwemdiploma's gehaald, waarmee je dan weer in zwembad de Smelen in Geldrop in het diepe mocht zwemmen. Ik praat hier over 1965/66 of zoiets.

Het Sportfondsenbad, waar ik omstreeks 1953 zwemles had, heeft bij mij geen goede herinneringen achtergelaten. Ik was geen held in het water en de strengheid van lesgeven maakte me alleen maar onzeker. Ik heb er wel een zwemdiploma gehaald. Pas veel later ben ik zelf pas echt gaan genieten van het zwemmen, en heb het 25 jaar lang als conditietraining gedaan.

Rianne, ik heb daar in het sportfondsenbad de zelfde ervaring met leszwemmen als jij. We moesten voor straf minuten lang met de armen over elkaar langs de kant in het middelbad staan omdat we te luidruchtig waren geweest. Ik heb daar niet mijn zwemdiploma gehaald, omdat ik watervrees had. Later, eind 50er jaren, heb ik in de IJzeren Man zelf mijn watervrees overwonnen en kan nu zwemmen als de beste.

Ik heb héél lang gedacht dat het "Sportvooronsbad" heette.
===En wie zat al die tijd op een dwaalspoor? =Frans===

he Gonnie das toevallig, ik heb ook bij Jan en Pauline Snel gewerkt begin jaren 70 en Hennie heb jij niet 'Eindhoven zal wezen' op plaat gezet?

Maar ik kan je niet meer herinneren.? Ik heb er tot mijn 50ste jaar gewerkt, en ben toen ziek geworden. Ik word dit jaar 70. Jan was een neef van mij. Maar heb met hem geen contact meer, wat ik wel jammer vind.

Dat was in de tijd toen dat meiske van v/d Staak daar ook werkte, toen ik kwam hebben we de hele winkel verbouwd, opa en oma Snel leefde toen nog allebei, die woonde toen boven de winkel.

Ja dat klopt. En Jose heeft er nog heel lang gewerkt. En die heeft ook nog contact met onze Jan. Hij was een neef van mij. Woonde jij soms in de buurt van het Bloemen-plein?

Joop, ik ben Henny de Vries. Ik ben altijd vriend van Jan geweest, al vanuit de wieg zeg maar. En ik heb met Pauline muziek gemaakt, maar niet dat nummer op plaat gezet, dat ben ik niet!!

Gonnie , ik woonde op de Geldropseweg, was de zoon van smidje van Kampen, wij hadden thuis een smederij en ijzerwinkel.

Sorry maar ik kan mijn dat niet meer herinneren.We hadden ook wel geregeld ander personeel.

Gebruik voor het toevoegen van uw commentaar het formulier hier onder.

Commentaren


Uw naam


Uw emailadres, dit wordt getoond op de fotopagina en staat het systeem toe u te informeren als er aan deze foto commentaren worden toegevoegd.